Wybierz Strony

• Vademecum farmakoterapii choroby otyłościowej 2025
• Uwaga na niepotwierdzone naukowo metody leczenia choroby otyłościowej!
• Perspektywy 2026
• Układ krążenia w chorobie otyłościowej
• Dietetyka i mikrobiota jelitowa w leczeniu choroby otyłościowej
• Moje Zdrowie - pogram dla wszystkich
• Epidemia choroby otyłościowej a czynniki psychospołeczne
• Czy można samemu pokonać chorobę otyłościową?
• Opieka koordynowana KOS-BAR 2025
• Dyskusja z udziałem uczestników

Do świadomości społeczeństwa, personelu medycznego, decydentów, a także samych pacjentów, zaczyna docierać, że otyłość to nie problem kosmetyczny, wynikający z tego, że ktoś za dużo je. Nie – to poważna choroba, generująca śmiertelne powikłania, z którą nie sposób poradzić sobie siłą woli ani cudowną dietą. Wymaga kompleksowego leczenia. Proces uświadamiania tego idzie jednak powoli. Czas nagli, bo choroby serca i naczyń oraz nowotwory, których część powodowana jest przez otyłość, to ciągle główne przyczyny zgonów. Na ich leczenie przeznaczane są ogromne środki. A można by zacząć od profilaktyki i terapii otyłości.

Epidemia choroby otyłościowej a czynniki psychospołeczne

prof. dr hab. nauk o zdrowiu Monika Bąk-Sosnowska, dyrektor Centrum Psychosomatyki i Profilaktyki Zdrowotnej, Akademia WSB

Czynniki psychospołeczne często stanowią podłoże choroby otyłościowej. Jedzenie może odgrywać rolę choćby w regulacji emocji. Znaczenie ma też środowisko pacjenta, stres, brak wsparcia, jego status socjoekonomiczny, izolacja społeczna. Najbardziej podatne na te czynniki są dzieci w wieku 11-14 lat, kobiety, pracownicy o niskim statusie i szczególnie narażeni na stres.

Jednak zależność jest też odwrotna: to choroba otyłościowa pogarsza funkcjonowanie psychospołeczne, niosąc ze sobą stygmatyzację i osamotnienie. Dlatego psychologia ma swoje miejsce w profilaktyce i leczeniu otyłości. Pierwszej pomocy psychologicznej powinien zresztą umieć udzielić każdy lekarz pierwszego kontaktu.